Avatar

Hans Roos

Details
Kunstenaar / Artist
Hans Roos
Techniek / Technics
Schilderijen / Paintings
Info / Description

zie ook: www.hansroos.nl

 update augustus 2018

‘Roundness is the suitable shape for objects that belong nowhere and everywhere’
(The power of the center by Rudolf Arnheim, 1982)

Nederlands

Tondo, zo werd een rond schilderij in de Renaissance genoemd. Kunstwerken in ronde vormen bestaan al sinds de Griekse Oudheid. Maar waarom ronde schilderijen? Dat is de vraag waarmee Hans Roos (NL, Scheveningen 1950) rond 2010 begon aan een geheel nieuw avontuur. Na jarenlang voor het beeldscherm ontwerpen en illustraties te hebben gemaakt, begon hij zich te storen aan de begrenzing van dat scherm. Zowel aan het formaat als aan de rechthoekige vorm.

De representatie van de zichtbare werkelijkheid kent vrijwel zonder uitzondering een rechthoekig kader (foto, film, en schilderij). Teruggaan naar onze ogen en naar het beeldvlak dat dat oplevert, verre van hoekig, in principe rond, dat was zijn vertrekpunt. Zo’n kader heeft geen hoeken, geen directe relatie met de rechte lijnen van de ruimte er omheen. Dat lijkt vooral naar zichzelf en nog nadrukkelijker naar het eigen centrum te wijzen.

Een keuze maken voor een kader zonder hoeken heeft consequenties. Het ontwikkelen van een eigen, nieuwe, beeldtaal. En het ‘ontwennen’ aan de hoeken, dat gevolgen heeft voor de compositie en de opbouw van het schilderij. Hij begon met grote geometrische vlakken die wel of niet in contact kwamen met het kader of dat kader juist ontkenden zoals wanneer men door een venster kijkt waar lijnen zich buiten dat venster lijken door te zetten.

Een rond beeld heeft de neiging te gaan ‘rollen’. Bij een rechthoek zijn er compositorische mogelijkheden door de aanwezige hoeken om een beeld tot rust te brengen. Maar bij ronde schilderijen is het een uitdaging het beeld ‘stil’ te zetten. De schilderreeks ‘Homage aan het vierkant’ van Josef Albers was daarbij een grote inspiratie voor Hans Roos. De plaatsing van de vierkanten onder het midden stabiliseert als het ware de compositie in de vierkant.

Door de aandacht voor de begrenzing van het vlak ontstond bij Hans Roos gaandeweg een interesse voor de lijsten waarmee traditionele schilderijen worden omzoomd. Want daar houdt het schilderij pas definitief op. Of beter; de lijst is de buffer tussen de wereld in en buiten het schilderij. Maar waarom zijn dat dan doorgaans decoratieve elementen die die buffer vormen? Decoratieve elementen, vooral door hun repetitieve karakter en de gebruikte symmetrie, eisen slechts kortstondig onze aandacht op en geven de ruimte aan hetgeen ze omsluiten. De recente schilderijen zijn een onderzoek naar de potentie van patronen en hun werking binnen een rond kader.

Ideeën die voortkomen uit dit onderzoek worden eerst uitgetekend. Door het geometrische karakter van het werk is de vertaling van schets naar beeldscherm effectief. Zo kan in hoog tempo het kleuronderzoek en de compositorische variaties worden onderzocht. De uiteindelijke vertolking naar een concreet beeld moet dan nog beginnen.

De ambachtelijke fase, het maken van de geboogde spielatten en het bespannen met linnen werkt als een inleidende dans voordat het schilderen kan beginnen. Zaak is het om de uiteindelijk gekozen compositie eerst zonder aarzelen van het beeldscherm over te nemen. Het schilderen zelf, met de constante mogelijkheid te variëren is voorlopig van de baan. Het ontwerp wordt strikt gevolgd, rustgevend omdat de schilderijen steeds complexer worden. Door het grote formaat zit hij letterlijk in het schilderij en ziet hoe het zich ontwikkelt, anders dan het plaatje op het beeldscherm.

Het dansende linnen, de ondergrond, de opbouw van dunne lagen verf, de werking van de kleuren, alles zorgt ervoor dat het schilderij een eigen leven begint te leiden en kopiëren wordt dan interpreteren en opnieuw beslissingen nemen die recht doen aan het uitgangspunt.

Van grote afstand zien dat het beeld deels in details zich oplost om dan vervolgens van dichtbij het schilderij zich te zien openen geeft hem veel vreugde.


English

Tondo, that is how a round painting was called in the Renaissance. Circular works of art were already made in the Greek Antiquity. But why round paintings? That is the question with which Hans Roos (NL, Scheveningen 1950) started a completely new adventure around 2010. After years of designing and making illustrations for the screen, he was bothered by the boundary of that screen. In terms of format and the rectangular shape.

The representation of the visible reality almost without exception has a rectangular frame (photo, film, and painting). Going back to our eyes and to the image that yields that, far from angular, basically round, that was his starting point. Such a framework has no corners, no direct relation with the straight lines of the space around it. That seems to point to itself and even more emphatically to its own center.

Making a choice for a framework without corners has consequences. Developing a new, visual language. And to 'get rid of' the corners, which has consequences for the composition and the structure of the painting. He started with large geometric surfaces that did or did not come into contact with the framework or denied that framework just as one looks through a window where lines seem to continue outside that window.

A round image tends to 'roll'. With a rectangle there are compositional possibilities through the available angles to calm an image. But with round paintings it is a challenge to silence the image. Josef Albers's 'Homage to the square' series of paintings was a great inspiration for Hans Roos. The placement of the squares below the middle stabilizes, as it were, the composition in the square.

By drawing attention to the boundaries of the plane, Hans Roos gradually developed an interest in the picture-frame with which traditional paintings are bordered. Because that is where the painting only ends. Or better; the picture-frame is the buffer between the world inside and outside the painting. But why are these usually decorative elements that form that buffer? Decorative elements, especially because of their repetitive character and the symmetry used, only require a brief attention and give space to what they enclose. The recent paintings are an investigation into the potential of patterns and their effect within a round framework.

Ideas arising from this research are first drawn. Due to the geometric character of the work, the translation from sketch to computer screen is effective. For example, color research and compositional variations can be investigated at a rapid pace. The final interpretation into a concrete image must then begin.

The artisan stage, the making of the curved frame and the stretching with linen works as an introductory dance before painting can begin. It is important to take the final chosen composition first without hesitation from the screen. The painting itself, with the constant ability to vary, is temporarily off the track. The design is strictly followed, soothing because the paintings become increasingly complex. Because of the large size, he is literally in the painting and sees how it develops, unlike the picture on the screen.

The dancing linen, the surface texture, the build up of thin layers of paint, the working of the colors, everything ensures that the painting starts to lead its own life and copying is then interpreted and again making decisions that do justice to the starting point.

Seeing from a great distance that the image dissolves partly in details, and then to see the painting open from close up gives him much joy.

 

Deutsch

Tondo, so wurde ein rundes Gemälde in der Renaissance genannt. Runde Kunstwerke gibt es bereits seit der griechischen Antike. Aber warum runde Gemälde? Das ist die Frage, mit der Hans Roos (NL, Scheveningen 1950) um das Jahr 2010 ein ganz neues Abenteuer begann. Nachdem er jahrelang Design und Illustrationen am Computer entworfen hatte, störte er sich an den Begrenzungen des Bildschirms. Sowohl am Format als auch an der rechteckigen Form.

Die Repräsentation der sichtbaren Wirklichkeit ist fast ausnahmslos von einem rechteckigen Rahmen begrenzt (Foto, Film und Gemälde). Rückzuschließen auf unsere Augen und die Bildfläche, auf die dieser Rückschluss resultiert, nicht eckig, grundsätzlich rund, das war sein Ausgangspunkt. Ein solcher Rahmen weist keine Ecken auf, keine direkte Beziehung zu den rechten Linien des umgebenden Raums. Er scheint vor allem auf sich selbst und noch nachdrücklicher auf das eigene Zentrum zu verweisen.

Sich für einen Umriss ohne Ecken zu entscheiden hat Konsequenzen. Die Entwicklung einer eigenen, neuen Bildsprache. Und die „Entwöhnung“ von den Ecken hat Folgen für die Komposition und den Aufbau des Gemäldes. Er begann mit großen geometrischen Flächen, die mit dem Rahmen sehr wohl oder eben auch nicht in Kontakt kamen oder diesen Rahmen schlechterdings leugneten, so wie man durch ein Fenster sieht, außerhalb dessen sich Linien fortzusetzen scheinen.

Ein rundes Bild weist eine Tendenz zum „Rollen“ auf. Bei einem Rechteck lassen die vorhandenen Ecken kompositorische Möglichkeiten zur Beruhigung des Bildes zu. Aber bei runden Gemälden ist es eine Herausforderung, das Bild „ruhig zu stellen“. Josef Albers‘ Gemäldeserie Hommage an das Quadrat war hierbei eine große Inspiration für Hans Roos. Die Position der Quadrate unter der Mitte stabilisiert in etwa die Komposition im Quadrat.

Durch das Augenmerk auf die Begrenzungen der gemalten Fläche entwickelte Hans Roos nach und nach ein Interesse an dem Rahmen, mit denen traditionelle Gemälde umsäumt werden. Denn dort endet das Gemälde definitiv. Oder besser: Der Rahmen ist die Schwelle zwischen der Welt innerhalb und außerhalb des Gemäldes. Aber warum sind es dann in der Regel dekorative Elemente, aus denen die Schwelle besteht? Dekorative Elemente, vor allem durch ihren repetitiven Charakter und die ins Spiel gebrachte Symmetrie, beanspruchen nur kurz unsere Aufmerksamkeit und geben dem, was sie einschließen, Raum. Die jüngsten Gemälde sind eine Erforschung der Möglichkeiten von Mustern und deren Wirkung in einem runden Rahmen.

Ideen, die aus diesen Studien hervorgehen, werden zunächst als Zeichnung umgesetzt. Durch den geometrischen Charakter der Arbeit ist die Übersetzung von der Skizze zum Bildschirm leicht möglich. So können die Farberkundung und die kompositorischen Variationen sehr zügig vonstatten gehen. Die endgültige Umsetzung des konkreten Bildes muss dann erst noch beginnen.

Die handwerkliche Phase, die Herstellung der gebogenen Keilrahmleisten und das Aufspannen der Leinwand ist wie ein einleitender Tanz vor dem Akt des Malens. Es ist wichig, die letztendlich gewählte Komposition ohne jedes Zögern vom Bildschirm zu übernehmen. Das Malen selbst, mit der permanenten Möglichkeit zur Abweichung, ist vorläufig ausgesetzt. Dem Entwurf wird strikt gefolgt, was beruhigend ist, da die Malereien immer komplexer werden. Durch das große Format befindet er sich buchstäblich im Gemälde und sieht, wie es sich entwickelt, ganz anders als das Bild auf dem Monitor.

Die tanzende Leinwand, der Grund, das Auftragen von dünnen Farbschichten, die Wirkung der Farben, alles sorgt dafür, dass das Gemälde ein eigenes Leben zu führen beginnt. Kopieren wird dann Interpretieren und aufs Neue Entscheidungen treffen, die sich vom Ausgangspunkt ableiten.

Aus großem Abstand zu sehen, dass das Bild sich teilweise in Details auflöst, um dann von Nahem wahrzunehmen wie das Gemälde sich öffnet, bereitet ihm große Freude.

 

Total number of images: 6

venster-0221    2017
  • venster-0221 2017
  • Materiaal: acryl op linnen
  • Formaat: ø 146 cm
venster-0212  2017
  • venster-0212 2017
  • Materiaal: acryl op linnen
  • Formaat: ø 146 cm
venster-0213  2017
  • venster-0213 2017
  • Materiaal: acryl op linnen
  • Formaat: ø 148 cm
venster 0233 2018
  • venster 0233 2018
  • Techniek: acryl op katoen
  • Formaat: ø 146 cm
venster 0231 2018
  • venster 0231 2018
  • Techniek: acryl op linnen
  • Formaat: ø 146 cm
venster 0226 2018
  • venster 0226 2018
  • Techniek: acryl op linnen
  • Formaat: ø 146 cm

Galerie Den Haag
Korte Vijverberg 2
2513 AB  Den Haag

Openingstijden Den Haag
donderdag t/m zondag 12.00 tot 18.00 uur
Thursday - Sunday 12 pm - 6 pm

Andere tijden op afspraak

Galerie New York / Portofino
50 W 56th St #2A
New York City, NY 10019 USA

Monday     11am - 8.30pm
Tue - Fri       9am - 8.30pm
Saturday      9am - 5.30pm
Sunday      12pm - 5.30pm

 

 


facebook  twitter png

info@bosfineart.com
Paul Essens      +31(0)6 8169 1660
Marianne Bos  +31(0)6 1648 4645

IBAN NL65TRIO0390907413
BIC TRIONL2U               
KvK 64943151
BTW NL855913976B01